تبليغاتX
آخرین ایستگاه.....

آخرین ایستگاه.....

.::به نام آنکه آگر حکم کند محکومیم::.

تا ابدیت .....

خدا قول نداده آسمون هميشه آبي باشه و باغ ها پوشيده از گل قول نداده زندگي هميشه به كامت باشه خدا روزهاي بي غصه و شادي هاي بدون غم و سلامت بدون درد رو هم قول نداده خدا ساحل بي طوفان، آفتاب بي بارون و خنده هاي هميشگي رو قول نداده خدا قول نداده که تو رنج و وسوسه و اندوه رو تجربه نكني خدا جاده هاي آسون و هموار، سفرهاي بي معطلي رو قول نداده قول نداده کوه ها بدون صخره باشن و شيب نداشته باشن رود خونه ها گل آلود و عميق نباشن
قول داده ؟
ولي خدا رسيدن يه روز خوب رو قول داده خدا روزي روزانه ، استراحت بعد از هركار سخت و کمک تو كارها و عشق جاودان رو قول داده . عجب روزي مي شه اون روز پس ناملايمات زندگي رو شکر بگو و فقط از خودش کمک بگير که اوجاودانه است و بس نااميدي مثل جاده اي پر دست اندازه که از سرعت کم مي کنه اما همين دست انداز نويد يه جاده صاف و وسيع رو بهت مي ده زياد تو دست انداز نمون وقتي حس کردي به اون چيزي كه مي خواستي نرسيدي خدا رو شکر کن چون اون مي خواد تو يه زمان مناسب ترا غافلگيرت کنه و يه چيزي فراتر از خواسته الانت بهت بده يادت باشه تو نمي توني كسي رو به زور عاشق خودت کني پس تنها كاري که مي توني بكني اينه که شخصي دوست داشتني باشي و در نظر مردم باارزش و شريف جلوه کني.

+ نوشته شده در  سه شنبه 1384/10/06ساعت 20:57  توسط امین  | 

وقتی سهراب سپهری دانشجو بود

وقتی سهراب سپهری دانشجو بود

اهل دانشگاهم     
روزگارم خوش نيست
ژتوني دارم    
      خرده عقلی   
          سر سوزن شوقي

اهل دانشگاهم پيشه ام گپ زدن است
گاه گاهي مي نويسم تكليف   
                  مي سپارم به شما
                        تا به يك نمره ناقابل بيست 
                        كه در آن زندانيست   
                        دلتان زنده شود
چه خيالي چه خيالي ميدانم   
گپ زدن بيهوده است
خوب ميدانم دانشم بيهوده است
اوستاد از من پرسيد     
              چقدر نمره ز من مي خواهي
من از او پرسيدم                دل خوش سيري چند


اهل دانشگاهم     
قبله ام آموزش
      جانمازم جزوه         
          مشق از پنجره ها ميگيرم
همه ذرات وجودم متبلور شده است
درسهايم را وقتي مي خوانم     
              كه خروس مي كشد خميازه
                          مرغ و ماهي خواب است

خوب يادم هست     
مدرسه باغ آزادي بود
درس بي كرنش مي خوانديم     
            نمره بي خواهش مي آورديم
تا معلم پارازيت مي انداخت     
            همه غش مي كرديم
                  كلاس چقدر زيبا بود و معلم چقدر حوصله داشت
درس خواندن آنروز       
مثل يك بازي بود
كم كمك دور شدم از آنجا       
بار خود را بستم
عاقبت رفتم در دانشگاه         
            به محيط خشن آموزش
                  و به دانشكده علوم سرايت كردم   
رفتم از پله كامپيوتر بالا
            چيزها ديدم در دانشگاه
                  من گدايي ديدم در آخر ترم         
                                  در به در مي گشت
                                        يك نمره قبولي مي خواست

من كسي را ديدم        
      از ديدن يك نمره ده
            دم دانشگاه پشتك مي زد
شاعري ديدم         
    هنگام خطابه   
          به خرچنگ مي گفت ستاره
                  و اسيد نيتريك را جاي مي مي نوشيد
همه جا پيدا بود         
        همه جا را ديدم
بارش اشك از نمره تك         
جنگ آموزش با دانشجو
حذف يك درس به فرماندهي كامپيوتر
فتح يك ترم به دست ترميم       
قتل يك لبخند در آخر ترم
همه را من ديدم     
        من در اين دانشگاه در به در و ويرانم
        من به يك نمره نا قابل ده خشنودم         
        من به ليسانس قناعت دارم
              من نمي خندم اگر دوست من مي افتد
              من نمي خندم اگر نرخ ژتون را دو برابر بكنند
                                    و نمي خندم اگر موي سرم مي ريزد
من در اين دانشگاه             
در سراشيب كسالت هستم
خوب مي دانم استاد         
كي كوئيز مي گيرد
برگه حذف كجاست             
سايت و رايانه آن مال من است
تريا،نقليه و دانشكده از آن من است
ما بدانيم اگر سلف نباشد         
                همگي مي ميريم
و اگر حذف نباشد       
                همگي مشروطيم 

            نپرسيم كه در قيمه چرا گوشت نبود 
            كار ما نيست شناسايي مسئول غذا
            كار ما نيست شناسايي بي نظمي ها
            كار ما شايد اينست كه در مركز پانچ
            پي اصلاح خطا ها برويم

حال شما قضاوت کنید

     گر ما پانچ نکینم چه کار کنیم .

+ نوشته شده در  جمعه 1384/10/02ساعت 11:5  توسط امین  |