آخرین ایستگاه.....

كاش بشه تواين غبار روزگار و از پشت نقابای رنگارنگ يه دوست واقعی رو پيدا كرد

دوستي که وقتی با برق نگاهش با تو حرف مي زنه آرامش تمام وجوتو در بر

می گيره دوستی که خيلی وقتا دلت ميخواد بهش بگی که چقدر دوستش داری

ولي چون فکر می کنی هيچ کلمه 

و هيچ جمله ای نمی تونه اون احساسو وصف کنه و بهش بگه

دوستی که وقتی کنارشی ثانيه ها با انرژی خاصی جاشونو به ساعت ها ميدن و

وقتی نيست انگار اصلا حرکت نمی کنن

دوستی که وقتی داری با ماه آسمونيت حرف می زنی

بهش ميگی که کاش الان کنارت بود و در تماشای ماه و آسمون شريکت می شد.

دوستی که بخاطر وجودش زندگی کردنو دوست داری